Dobry spacer zaczyna się jeszcze w domu

Przyjemność ważniejsza od dystansu

Spacer może być okazją do ruchu, kontaktu ze światłem dziennym i wspólnej obecności. Nie musi oznaczać długiej trasy. Dla jednej osoby odpowiednie będzie wyjście do parku, dla innej kilka minut w najbliższym otoczeniu lub odpoczynek na ławce.

Dopasuj plan do samopoczucia, sprawności, pogody i wskazówek medycznych. Gdy występują upadki, zawroty głowy lub istotna zmiana chodu, zapytaj o ocenę bezpieczeństwa aktywności. Nie ustalaj dystansu tylko na podstawie tego, ile osoba przechodziła rok temu.

Wybierz trasę, którą można skrócić

Znajome otoczenie i przewidywalna droga mogą ułatwiać wyjście. Sprawdź, gdzie są miejsca odpoczynku, nierówności i głośne skrzyżowania. Przygotuj możliwość wcześniejszego powrotu, aby zakończenie spaceru nie wymagało pokonania całej zaplanowanej pętli.

Nie łącz pierwszej próby nowej trasy z wieloma zakupami i wizytami. Mniej celów ułatwia dopasowanie tempa. Powiedz krótko, dokąd idziecie, i daj czas na przygotowanie. Jeśli osoba nie chce wyjść, spróbuj ustalić powód zamiast automatycznie nalegać.

Małe przygotowanie

• Wygodne obuwie i ubiór odpowiedni do pogody.
• Używana pomoc do chodzenia, jeśli jest zalecona.
• Naładowany telefon osoby towarzyszącej.
• Bezpiecznie przechowywana informacja kontaktowa przy osobie zagrożonej zagubieniem.
• Napój, jeśli jest potrzebny i zgodny z indywidualnymi zaleceniami.
• Jasne ustalenie, kto towarzyszy i kiedy planowany jest powrót.

Bądź obok, obserwuj i zwalniaj

Daj czas na obejrzenie otoczenia i odpoczynek. Nie prowadź rozmowy wymagającej dużej uwagi podczas pokonywania trudnego odcinka. Jeśli pojawia się dezorientacja, zatrzymajcie się w bezpiecznym miejscu. Spokojne wskazanie następnego kroku może być łatwiejsze do zrozumienia niż długie objaśnianie całej drogi.

Nie zostawiaj osoby z istotnym ryzykiem zagubienia samej „na chwilę” przed sklepem. Jeżeli plan wymaga twojego odejścia, wcześniej zorganizuj odpowiednią obecność drugiej osoby. Lokalizator może wspierać bezpieczeństwo, ale nie gwarantuje uniknięcia zagubienia i nie zastępuje potrzebnego towarzyszenia.

Jeśli osoba zaginie — działaj od razu

Przy zaginięciu osoby starszej z zaburzeniami pamięci natychmiast powiadom policję lub numer 112. Nie czekaj 24 ani 48 godzin. Przekaż, kiedy i gdzie widziano ją ostatnio, jak jest ubrana, jakie ma problemy zdrowotne i dokąd może próbować dotrzeć.

Przydatne są aktualne zdjęcie, numer telefonu osoby zaginionej i informacje o miejscach ważnych w jej życiu. Wykonuj polecenia służb i uzgodnij dalsze poszukiwania. Warto przygotować te dane wcześniej, w bezpiecznym miejscu dostępnym osobom organizującym opiekę.

Po powrocie sprawdź, co zadziałało

Zapisz krótko, czy odpowiednia była pora, długość i liczba bodźców. Przykład: „Krótka trasa po śniadaniu była spokojna; droga przy ruchliwym skrzyżowaniu męczyła”. Następnym razem można zmienić tylko ten fragment.

Dobry spacer nie musi kończyć się osiągnięciem określonej liczby kroków. Ważne, czy był bezpieczny, dostosowany do osoby i na tyle przyjemny, że można do niego wrócić. Niekiedy krótsze wyjście będzie najlepszą decyzją tego dnia.